Yırtık

Yastığının yüzü asık
Bir yokluk ancak bu kadar ifadeli olabilirdi
Kesmişsin evrenin sesini
Senlik zaman dilimlerine bölmüşsün evreni
Hangi senli zamanda yaşamalıyım ?
Gelecek bana biletleri çağrıştırıyor
Boynu bükük şehirleri
İnsanlardan bıkmış sokak lambalarını
Kirlenen ağaç gölgelerini
Sen soluklu evrende bunlar yok değil mi ?
Varsın birkaç galaksi ötede olsun düşlerin can suyu
Yolculuklar şiirlerimizin etine batmışken
Varsın birkaç galaksi ötede olsun
Şimdi uğraşlarım var
Yırtık bilete dikiş tutturmaya çalışıyorum
Akşamüzerine yetişir
Arkanda duran şiir sana sevgili